Een verhaal dat verbindt: Indische herinnering, menselijkheid en toekomst.
Mijn band met Indonesië is diepgeworteld in liefde én verlies.
Mijn ouders en ik zijn daar geboren. Het is het land waar mijn familiegeschiedenis begon, maar ook het land waar diepe wonden zijn geslagen.

Mijn ouders groeiden op onder moeilijke omstandigheden. Mijn moeder verbleef vanaf haar elfde levensjaar in een weeshuis. Mijn vader kwam ter wereld als buitenechtelijk kind, zonder erkenning, zonder ooit zijn biologische vader te kennen.

Na zijn repatriëring moest hij helemaal opnieuw beginnen met uiteindelijk een gezin van 5 kinderen en werd hij technisch specialist en hoofdopzichter op het Commando Centrum meet- en regeltechniek van het gasnet van Amsterdam
.
Pas toen hij negentig jaar oud was, kwam de waarheid aan het licht: wie zijn vader was, een Nederlander, een hooggeplaatste ambtenaar en ingenieur in de landbouw. Een man met status en invloed, maar afwezig in het leven van zijn zoon.

Toen hij nog maar drie jaar oud was, werd hij van zijn moeder gescheiden, omdat Julia trouwde, maar haar echtgenoot wilde haar zoontje niet accepteren. Het kind werd het probleem, een verleden dat men liever uitwist dan omarmt.

Wat vandaag klinkt als een schrijnend persoonlijk verhaal, was destijds voor velen een onzichtbare tragedie: rauw, pijnlijk en menselijk. Een drama dat zich achter voordeuren afspeelde, maar diepe sporen naliet in generaties.

En deze geschiedenis staat niet op zichzelf. Tijdens de naoorlogse diaspora vertrokken meer dan 300.000 Indischen uit Indonesië naar Nederland. Velen vonden ook een nieuw bestaan in landen als de Verenigde Staten, Australië, Canada, Spanje en Portugal. Maar achter die migratiecijfers schuilen talloze levensverhalen, van verlies, ontworteling en kinderen die opgroeiden met vragen waarop decennialang geen antwoord kwam.

Dit verleden is getekend door pijn en verlies. En toch bleef er iets bijzonders overeind: mijn vader verloor nooit zijn liefde voor het Indonesische volk, ondanks zijn moeilijke jeugdomstandigheden, het Japanse concentratiekamp, zijn gevangenschap in de Glodok gevangenis en de Bersiaptijd waarin hij zijn dochtertje Ilse verloor.

Hij bleef geloven in menselijkheid, zelfs na alles wat hem was aangedaan. Die overtuiging draag ik met mij mee.
Vanuit deze geschiedenis, en geïnspireerd door de wens van mijn veel te vroeg overleden vrouw, heb ik Stichting KIDS in Dire Straits opgericht. Niet uit schuld, maar uit liefde. Liefde voor kinderen die vandaag in kwetsbare situaties leven, ongeacht afkomst of geloof.
Wij geloven dat waar lijden is geweest, ook heling kan ontstaan.
Samen met donateurs, sponsors, moskeeën, kerken en fondsen willen wij kinderen niet alleen helpen overleven, maar hen ook perspectief, waardigheid en toekomst bieden.

Uw betrokkenheid maakt het verschil
Door samen verantwoordelijkheid te dragen, laten wij zien dat compassie, geloof en menselijkheid ook vandaag een kracht van betekenis zijn.

Wat mijn vader met zijn hart begon, wil ik met mijn handen voortzetten.