Succes verhalen

Toen Melati bij ons binnenkwam, was ze een stil, mager meisje. Ze was klein voor haar leeftijd, snel buiten adem en durfde nauwelijks met de andere kinderen mee te spelen. Onze begeleiders zagen meteen hoe kwetsbaar ze was.

Samen met de arts maakten we een eenvoudig maar liefdevol plan: rust, regelmaat, voedzame maaltijden en veel persoonlijke aandacht.

In de weken die volgden, zagen we haar langzaam veranderen. Melati werd actiever, deed mee met spelletjes en vond vriendinnetjes. Haar ogen kregen weer glans, haar huid werd gezonder en ze huppelde vrolijk over het erf.

Vandaag is Melati bijna onherkenbaar vergeleken met het meisje dat twee maanden geleden binnenkwam. Ze straalt, speelt, lacht en loopt vol zelfvertrouwen rond.

Melati bloeit - en dat zien we terug in haar lach.

Rani werd door familieleden bij ons gebracht. Ze was bang, verdrietig en riep dat ze terug wilde naar haar opa en oma, die haar hadden opgevoed maar te oud werden om nog voor haar te zorgen.
Ze was vervuild, ondervoed en had weinig energie. Haar huid was grauw en haar haar hing in slierten langs haar gezicht. Ze zat vaak stil en apart, opgesloten in haar verdriet.
Met liefdevolle zorg, een eigen bed, schone kleding, hygiëne, douches, voedzame maaltijden en warme aandacht begon Rani langzaam op te knappen.
Ze maakte vriendinnetjes die met haar speelden en praatten. Het wekelijkse bezoek van haar oude lieve opa en oma gaf haar vertrouwen en rust. De eerste keer dat haar haar in een nette staart werd gevlochten, keek ze trots in de spiegel – een klein moment, maar een grote stap voor haar zelfbeeld.

Vandaag heeft Rani een gezonde, stralende huid en een lach die haar gezichtje siert. Haar onderwijzeres zegt het prachtig: “Rani ziet er goed uit: gezond en blij.”
Ze rent, speelt, lacht en beweegt zich vrij door het huis. En wanneer haar opa en oma langskomen, is dat een warm, liefdevol weerzien.

Rani heeft hier een thuis gevonden – een plek waar ze veilig mag opgroeien en kind kan zijn. 

Hij werd gebracht door enkele familieleden die hem, ten gevolge van de armoede niet goed konden opvangen en dachten dat het weeshuis een goede oplossing was. De familieleden wilden het zo proberen maar mocht het niet gaan dan zouden zij hem weer terugnemen.
In het begin at hij kleine beetjes, was teruggetrokken en stil. Zijn ogen stonden dof en huilerig, hij zag er moe uit. Met dagelijkse voedzame maaltijden, voldoende rust en medische controle begon Ardi langzaam op te knappen. Hij maakte snel contact met de andere kinderen en werd al snel omringt door vriendjes.

Binnen enkele weken kwam hij aan, zijn huid kreeg glans, had minder buikpijnklachten, was rustiger nam deel aan spelletjes en speelde in de groep en lachte veel als hij met zijn vriendjes speelde. Na ongeveer een maand rende hij lachend voor het eerst lachend naar zijn begeleidster toe.

Zijn begeleidster zei:

"Hij heeft zijn plek en thuis gevonden en is weer gelukkig."

Sinta had de neiging zich terug te trekken. Ze bleef vaak achter andere kinderen staan en hield zich stil tijdens het zingen of spelen. Met zachte begeleiding mocht ze meedoen wanneer zij zich klaar voelde. Geen druk, geen haast. Toen ze op een dag haar hand opstak om een liedje mee te zingen, stonden de begeleiders versteld. Zij voelt zich nu duidelijk veilig en thuis.

Sindsdien lacht ze vaker, speelt ze met andere meisjes en doet ze mee aan groepsspelletjes. Ze is nog steeds rustig, maar niet meer gesloten. Sinta groeit op haar eigen tempo en het is ontroerend om te zien.

Hij was altijd het stille jongetje dat alles observeerde en in zich opnam, maar weinig zei. Zijn leerkracht dacht dat hij het niet begreep, maar eigenlijk begreep hij alles hij durfde het alleen niet te zeggen.
Met één-op-één coaching oefende hij hoe hij zijn ideeën kon delen. Heel voorzichtig begon hij antwoorden te fluisteren.

Nu steekt Reno zijn hand op tijdens de les. Hij presenteerde vorige week zelfs zijn eigen knutselwerk aan de groep. Zijn zelfvertrouwen is gegroeid, en daarmee ook zijn schoolresultaten. Hij weet nu: zijn stem en aanwezigheid doen.